به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجویان، داستان دعای باران امام حسین از این قرار است که در زمان خلافت امام علی (علیه السلام) کوفه مدتی شاهد خشکسالی و قحطی شدید بود، لذا مردم کوفه نزد امام علی (علیه السلام) رفتند و از حضرت درخواست باران کردند. در این هنگام امام علی (علیه السلام) به فرزندش امام حسین (علیه السلام) فرمود: برخیز و از خدا طلب باران کن.

امام حسین علیه السلام برخاست و پس از سلام و ستایش جدّ عزیزش این دعا را فرمود:

خداوند صاحب خیر و سراى نعمت او را به بهشت ​​بر فراز ما و بالاى ما فرستاد و براى ما و براى ما و براى ما و هم براى ما و هم براى ما و هم براى ما و هم براى ما و هم براى ما و هم براى ما. او را فریب دادند، در ضعف بندگانت دم کن و مردگان را با شمشیر خود زنده کن، آمین رب العالمین.

ارباب! ای بخشنده خیر و برکت دهنده! بارانی از آسمان به ما عطا کن. باران های شدید، فراگیر، بی اندازه، تند، روان، روان، و زمین های خشک و خشک را تقسیم می کند، دست بندگان ضعیفت را بگیر و سرزمین های مرده را زنده کن. آمین رب العالمین

می گویند بعد از آن باران خوبی بارید که اثر آن دعای باران پیامبر صلی الله علیه و آله بود و قحطی از بین رفت.